કાળજા કેરો કટકો મારો, ગાંઠથી છૂટી ગ્યો

નાનપણથી લાડકોડથી ઉછેરીને મોટી કરેલી દિકરીને મોટી થતા જ કાયમ માટે વિદાય આપી દેવી તે પ્રસંગ દરેક આંખોને રડાવી જાય છે,છતા સમાજનો આજ સિરસ્તો છે.આ ગીતમાં દિકરી વિદાયનો પ્રસંગા રડાવી જાય છે.-યોગેશ કવીશ્વર

કાળજા કેરો કટકો મારો, ગાંઠથી છૂટી ગ્યો
મમતા રૂવે જેમ વેળુમા વીરડો ફૂટી ગ્યો

છબતો નહીં જેનો ધરતી ઉપર, પગ ત્યાં થીજી ગ્યો,
ડુંગરા જેવો ઉંબરો એણે માંડ રે ઓળંગ્યો

બાંધતી નહીં અંબોડલો બેની, ઇ મર ને છૂટી ગ્યો,
રાહુ બની ઘુંઘટડો મારા ચાંદને ગળી ગ્યો

આંબલીપીપળી ડાળ બોલાવે હે બેના એકવાર હામું જો
અરે ધૂમકા દેતી જે ધરામાં ઈ આરો અણહર્યો

ડગલે ડગલે મારગ એને સો સો ગાઉનો થ્યો
ધારથી હેઠી ઉતરી બેની મારો સૂરજ ડુબી ગ્યો

લૂંટાઈ ગ્યો મારો લાડખજાનો ‘દાદ’ હું જોતો રયો
જાન ગઈ જાણે જાન લઈ હું તો સૂનો માંડવડો