પુરુષાર્થ

જણાતું હોય ક્યાંયે ના આશા-કિરણ એકયે,
છતાંયે ત્યાં પુરુષાર્થ છોડી દેવો ન યોગ્ય તે.

કર્મની પાકવા ક્યારે મર્યાદ આવી પહોચતી,
જાણ એની પડે છે ના, ચીટકી રે’વું યોગ્ય ત્યાં.

કેવો ખેડુત તાપે ને વર્ષમં તે તપી ભીંજી
-તપશ્વર્યા કરી અંતે મેળવે રૂડી ધાન્યશ્રી.

પાર જે પાડવા ધાર્યું તે કઇ એમનું એમ તે,
સહેલાય થકી પ્રાપ્ત થતું ના કદી કોઇને.

માર્ગમાં ઠોકરો જે જે મળે, એને સ્વીકારતાં,
સત્કારે પ્રેમભાવે તો જન્મશે ભાવ કર્મમાં.

.જેઓ જેઓ કશુ પામ્યાં તેમને સર્વને જગે,
કૈં કૈં નડ્યા કરેલું છે, હઠતા ના, મળ્યું ખરે.
ખાલી ખાલી નથી આ સૌ વાતો બુધ્ધિ તણી ખરે,
એમા તો ખેલવાના છે મહા કૈં જંગ જીવને.

બેસી રે’વાથી શી રીતે કાઇ પાલવશે કશું ?
‘સૂતેલા સિંહને મોઢે ભક્ષ્ય પોતે નહીં પડે.’

વહેત શી થઇ ગંગા જ્યારે ફોડ્યા પહાડ કૈં,
વિઘ્નો હઠાવતા પોતે ત્વરાથી શી તદા ધસે !

લીધેલું પાડવા પાર જેની ખંત અપાર રહે,
એક દી જીતવાનો તે નિશ્વયે જાણજે ખરે.

ભલે ને આજ ના થાય કાલે તે બનવાનુ છે,
રહીને નિશ્વયે એવા જીવને મંડવું ઘટે.

-સંત પૂજ્ય શ્રીમોટા